Foundation Musick's MonumentSophie Dulcken ( Paula Bär-Giese pianist - self-accompanied soprano) sings and plays
‘Ich denke dein’ & ‘Variations Comp. par Mad. Danzi’ & "Dir nach 'oh' die ich liebe"
on a Louis Dülcken 1815
Johann Ludwig Dülcken fortepiano 1815
Brün, (Sophie Le), die Tochter des berühmten churpfalzbaierischen Hofmusikus Ludwig August Le Brün, und der großen Sängerinn Franziska Le Brün, geborne Danzi, wurde zu London den 20.Julius 1781 geboren, lernte die Anfangsgründe der Musik in München bei Knechtl, das Klavierspielen bei Streicher, und den General-Baß bei Schlett, und verheirathete sich mit dem Königl. baierischen mechanischen Klaviermacher Johann Ludwig Dülken in München den 18. April 1799. Sie ist in jeder Rücksicht eine wahre Künstlerinn auf dem Klavier, und spielt dieses Instrument mit geistvollem Ausdrucke, wahrer Empfindung, und einer ausserordentlichen Fertigkeit. Als sie Reisen nach Paris, der Schweiz und Italien machte, bezauberte ihr vortreffliches Spiel jeden Zuhörer, und Kenner und Künstler gestanden ihr den ersten Rang in dieser Kunst zu. Nebst diesem singt sie sehr artig, hat einen tiefen Blick in das wesentliche der Musik, verbindet mit ihren großen praktischen musikalischen Kenntnissen auch theoretische in gleichem Grade, und versteht gründlich die Komposition. Für das Klavier hat sie mehrere Konzerte, Sonaten u. dgl. in Musik gesetzt; Schade! daß dieselben nicht durch den Stich oder Druck allgemein bekannt geworden sind.
Brün, (Rosa Theresia Josepha, gedoopt 29 apr 1783 München-Zu Unserer Lieben Frau-kerk)
29 apr 1783 gedoopt, gisteren geboren
Rosa, dochter van Ludwig le Brune, Hofmusikus en Francisca Danzi, doopgetuige Madame Schülz "Kamerdieners Frau"
Brün, (Sophie Le), de dochter van de beroemde Beierse hofmusicus Ludwig August Le Brün en de grote zangeres Franziska Le Brün, geboren Danzi, werd op 20 juli 1781 in Londen geboren, leerde de eerste beginselen van de muziek in München bij Knechtl, de piano bij Streicher en de basso continuo bij Schlett en trouwde op 18 april 1799 in München met de koninklijke Beierse mechanische pianomaker Johann Ludwig Dülken.
Ze was in alle opzichten een ware pianokunstenares en bespeelde dit instrument met spirituele expressie, echt gevoel en buitengewone vaardigheid.
Toen ze naar Parijs, Zwitserland en Italië reisde, betoverde haar uitstekende spel elke luisteraar en kenners en kunstenaars kenden haar de eerste plaats toe in deze kunst.
Daarnaast zong ze erg goed, had ze een diep inzicht in de essentie van muziek, combineerde ze haar grote praktische muzikale kennis met theoretische kennis in dezelfde mate en had ze een grondig begrip van compositie.
Ze heeft verschillende concerto's, sonates en dergelijke voor de piano gecomponeerd. Het is jammer dat ze niet algemeen bekend zijn geworden door graveren of drukken.
Brün, (Sophie Le), the daughter of the famous Bavarian court musician Ludwig August Le Brün and the great singer Franziska Le Brün, born Danzi, was born in London on 20 July 1781, learnt the first principles of music in Munich with Knechtl, the piano with Streicher and the basso continuo with Schlett, and married the royal Bavarian mechanical piano maker Johann Ludwig Dülken on 18 April 1799 in Munich. A true piano artist in every sense, she played this instrument with spiritual expression, real feeling and extraordinary skill. When she travelled to Paris, Switzerland and Italy, her excellent playing enchanted every listener and connoisseurs and artists awarded her first place in this art. She also sings very well, has a deep understanding of the essence of music, combines her great practical musical knowledge with theoretical knowledge in equal measure, and has a thorough understanding of composition. She has composed several concertos, sonatas and the like for the piano; what a shame! It is a pity they have not become widely known through engraving or printing.
Sophie Lebrun Dulken (20 July 1781 – 23 July 1863) was a German pianist and composer, the daughter of Munich court oboist Ludwig August Lebrun and singer and composer Francesca Lebrun (Franziska Danzi). Sophie Lebrun was born in London while her mother was on tour. She studied singing with her uncle, composer Franz Danzi, and piano with Andreas Streicher.
After completing her studies, Lebrun toured in Europe and became a well-known concert pianist. She married Munich court piano maker J.L. Dülken in 1799 and had children Theobald (b. 1800), who married Louise David the famous pianist, Louise (b. 1805), Fanny (b. 1807) and Violande (b. 1810), all of whom became musicians.
Lebrun composed sonatas and other piano works which were unpublished and became lost. She died in Munich.
MÜNCHEN
Sophie Dulcken, geb. Lebrun, um 1805
Material / Technology / Carrier
Öl auf Leinwand, auf Pappe geklebt
Dimensions of the object
79 x 62,8 cm
Durch die Heirat mit Sophie Lebrun bildete das Haus Louis Dulckens ”lange Zeit den interessantesten Versammlungsplatz der damaligen gebildeten musikalischen Welt in München.” Sophie Dulcken war um 1810 ”eine der angesehendsten Persönlichkeiten im Münchner Künstlerkreis Harmonie.” Zu ihren Bekannten zählten Carl Maria von Weber, der sie 1811 aufsuchte und Louis Spohr, mit dem sie 1815 bei einem Konzert im Salon der bayrischen Königin Caroline auftrat. Dieses rege gesellschaftliche Leben im Hause Dulcken war dem Geschäft des Klavierbauers sicherlich sehr von Vorteil, und ”man kann nur vermuten, was sie [Sophie Dulcken] durch ihre künstlerische Herkunft und ihr pianistisches Können als Schatz in die Ehe einbrachte.”
Door zijn huwelijk met Sophie Lebrun was het huis van Louis Dulcken “lange tijd de meest interessante ontmoetingsplaats voor de professionele muzikale wereld in München in die tijd". Rond 1810 was Sophie Dulcken “een van de meest gerespecteerde persoonlijkheden in de Münchense Harmonie-kring van kunstenaars”. Onder haar kennissen bevonden zich Carl Maria von Weber, die haar in 1811 bezocht, en Louis Spohr, met wie ze in 1815 optrad tijdens een concert in de salon van de Beierse koningin Caroline.
Königin Caroline
Troonzaal Königin Caroline met Dulcken fortepiano
Franz Danzi
Huwelijk 18 April 1799 Jan Lodewijk (Louis)Dülken x Sophia Lebrun
E.L. huwelijk Augsburg (Bayern / Landeskirchliches Archiv der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Bayern / Dekanat Augsburg / Augsburg-Gesamtkirchengemeinde / Trauungen 1796 - 1819, pagina 99, Bild 57):
"Aprilis, 1799 99.
[Donnerstag] d[en] 18. hor[a] 7
25. Ludwig Dulken, A[ugsburger] C[onfession] Hofklaviermacher in München,
und Jungfer Sophia Lebrun, Hofmusikus-Tochter,
von München C[atholischer] R[eligion]
sind in der Stille copuliert worden beijm H[eiligen] Creuz".
Dus de transcriptie betreffende het eigenlijke trouwboek van de ''parochie" Heilig Kreuz betreft dus GEEN E.L. ondertrouw, maar ook E.L. huwelijk.
"Gesamtkirchen"-register 
E.L. huwelijk Augsburg (Bayern / Landeskirchliches Archiv der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Bayern / Dekanat Augsburg / Augsburg-Heilig Kreuz / Trauungen 1793 - 1814, 1841 - 1918, pagina 14, Bild 11):
"An[n]o 1799. 8.
[Donnerstag] d[en] 18 April. Herr Ludwig Dulcken, Hof-Claviermacher in München,
h[ora] VII und J[ung]f[e]r Sophia Lebrun, eben daher, Tochter des Hofmu-
Ebenders[elbe] sikus”.
Huwelijk 27 December 1799 Jan Lodewijk (Louis)Dülken x Sophia Lebrun
R.K. huwelijk München (Archive des Erzbistums München und Freising, Seelsorgeeinheiten, Pfarreien und Kirchenstiftungen, CB301, München-Zu Unserer Lieben Frau 1561-1937, Pfarramtsverwaltung, M9313, Trauungen 1798-1806, Bild 35,
"Nomina Sponsoru[m] Dies Mensis Decembris An[n]o 1799
Dülken, seu 27. Ludovicus Dülken churf[ürstlicher] Hof-Instrumen[ten]m
Dälken macher, acatholicus, des Ludovicus
dessen Dülken k[öniglich] französischen Instrumenten
Revalidation machers, dann Anna dessen Eheweib
m[a]t[ri]m[on]ii ____ beiden seelig, ehlicher Sohn, mit
Sophia Lebrun, des Ludovicus
x Lebrun churf[ürstlichen] Hofmusikus, dann
Lebrun Francisca dessen Eheweib seelig, ehelichen
Tochter. Testes: Theobald Marschand
churf[ürstlicher] Theater-Director, Franz
Danzi c[h]u[r]f[ürs]t[licher] Kapelmeister, tempore
vetito cum dispensatione denuntiationu[m]".
Transcriptie
[30verso?]
Notae
ad nuptias has Dülkanas
ex mandato celsissimi ordinis renovandas
quia antea Augusta Vindelicorum coram
Evangelico Pastore contractas, sunto.
[31recto?]
§ 1
Ludovicus, civis jam Monacensis, ob coëmptas
aedes sibi, homo*1 acatholicus suam magistra=
tui nostrati dissimmulaverat religionem, quia
neutiquam ab eodem senatu idcirco interogatus.
Mox discessit Augustam ad Pastorem Lu=
theranum (nescius Iurium Bavariae, semper
catholicae et immaculatae ab omni haeresi) atque
ibidem putatitio junctus matrimonio est.
Hanc copulam nullam ab initio, et irritam
omnino jussit more catholico renovare Dominus ordinis?*2
et quidem pro hoc casu solo, ob idoneas ratio=
nes v.g. (=verbi gratia) ob inscitiam contrahentium, ob
bonum prolis pp? et quidem sede pontificia
nunc vacante pp?
§ 2
Ad acta Parochialia, sub conubio Parochialia
in extenso jacent coetera omnia, una=
cum reversalibus Ludovici Dülken pro
se, proque posteritate sua.
§ 3
ad finem et calcem huius libri adnecto copiam
horum reversalium, ad perpetuam huius
casus memoriam, et informationem.
Sigilla mea ex officio meo
parochi etc.
sunt ad calcem libri huius
anno hoc copulati sunt 96.
In de marge [31r]
Can. Theol'g aul'ae
cons: frising. actae: ? = Freising?
Rav. de Scheser…?
Parochus scripsi
ad Iussum et Man=
datum celsissimi et Re=
verendissimi?*3 Ordinis
Ik, … , pastoor (Parochus), heb dit geschreven op bevel en verordening van de verheven en eerbiedwaardige (klooster)orde.
Vertaling
Opmerkingen
bij dit huwelijk van Dülken
dat op bevel van de verheven (klooster)orde herhaald / vernieuwd moest worden
omdat het eerder in Augsburg ten overstaan van
een Evangelische prediker gesloten was, …?*4
27 december 1799
§ 1
Louis, reeds een inwoner van München,*5 had, toen hij een huis ging kopen, als niet-katholiek, zijn geloof voor onze ambtenaar verborgen gehouden, omdat het bestuur hem hier ook niet naar gevraagd had.
Kort daarop vertrok hij naar een Lutherse prediker in Augsburg (onwetend van de wetten in Beieren, waar men altijd katholiek is geweest en onaangeroerd door enige vorm van ketterij) en daar dacht hij getrouwd te zijn.*6
De ordemeester? heeft verordend dat deze verbintenis, die vanaf het begin nietig en geheel en al ongeldig was, in dit uitzonderlijke geval, op de katholieke manier herhaald / vernieuwd moest worden, vanwege geschikte redenen, bijv. vanwege de onwetendheid van de betrokkenen, vanwege het welzijn van de kinderen (en omdat er momenteel geen paus is).*7
§ 2
Aangaande de Acta Parochialia (=Handelingen van de parochie), alle overige Parochialia zijn, samen met de repliek van Louis Dülken ten bate van hem en zijn kinderen, in hun volledigheid te vinden (in extenso iacent) onder het kopje huwelijk (sub conubio).
§ 3
Tenslotte en ten einde van dit boek voeg ik deze vele replieken toe, ter eeuwige herinnering aan deze zaak, en ter lering.
Mijn zegels overeenkomstig mijn ambt als pastoor etc. (parochus) zijn achterin dit boek te vinden.
Dit jaar zijn er 96 [mensen] getrouwd.
*1-ho’o = homo?
*2-Dominus ordinis? Het gaat om de hoogste functie binnen een bepaalde religieuze groep. Ik vertaal het maar letterlijk met ‘ordemeester’. De religieuze orde komt vaker ter sprake.
*3-reverendissimi’ is het eerste waar ik aan denk, maar of dat er staat weet ik niet zeker.
*4-sunto?
*5-Monacum, -ch(i)um = München, St., Bayern (Graesse, Orbis Latinus).
*6-Augusta [Vindelicorum] = Augsburg (Pinkster, Woordenboek Latijn-Nederlands).
*7-Augusta [Vindelicorum] = Augsburg (Pinkster, Woordenboek Latijn-Nederlands).
*8’-sedisvacatie’ van 29 augustus 1799-14 maart 1800, paus gevangengezet door Napoleon en in gevangenschap gestorven.
Transcriptie - Dr Verena Demoed
Sophia Lebrun, wettige dochter van Ludwig Lebrun, keurvorstelijk hofmusicus, en diens echtgenote Francisca, zaliger gedachtenis.
Getuigen: Theobald Marschand, keurvorstelijk theaterdirecteur; Franz Danzic, keurvorstelijk kapelmeester.
“Tempore vetito cum dispensatione denuntiationum” = in de gesloten (Advents)tijd, met dispensatie van de huwelijksafkondigingen.
Revalidatio matrimonii = kerkelijke bevestiging van een reeds bestaand, maar canoniek onregelmatig of ongeldig gesloten huwelijk, of een huwelijk tussen partijen van ongelijke religie (acatholicus!).
Tempore vetito verwijst hier vrijwel zeker naar de Advents- of vastentijd, waarin normaal niet getrouwd mocht worden zonder dispensatie.
De aanwezigheid van hoge hofmusici als getuigen past bij beide families (Dülken-instrumentmakers, Lebrun-muzikanten).
Sophia Lebrun, legitimate daughter of Ludwig Lebrun, electoral court musician, and his wife Francisca, of blessed memory.
Witnesses: Theobald Marschand, electoral theatre director; Franz Danzic, electoral chapel master.
‘Tempore vetito cum dispensatione denuntiationum’ = during the closed (Advent) period, with dispensation from the banns of marriage.
• Revalidatio matrimonii = ecclesiastical confirmation of an existing but canonically irregular or invalid marriage, or a marriage between parties of different religions (acatholicus!).
• Tempore vetito here almost certainly refers to the Advent or Lent period, during which marriage was normally not permitted without dispensation.
• The presence of high court musicians as witnesses is fitting for both families (Dülken instrument makers, Lebrun musicians).
Sophia Lebrun, rechtmäßige Tochter von Ludwig Lebrun, kurfürstlicher Hofmusiker, und dessen Ehefrau Francisca, seligen Angedenkens.
Zeugen: Theobald Marschand, kurfürstlicher Theaterdirektor; Franz Danzic, kurfürstlicher Kapellmeister.
„Tempore vetito cum dispensatione denuntiationum” = in der geschlossenen (Advents-)Zeit, mit Befreiung von den Eheankündigungen.
• Revalidatio matrimonii = kirchliche Bestätigung einer bereits bestehenden, aber kanonisch unregelmäßigen oder ungültig geschlossenen Ehe oder einer Ehe zwischen Parteien unterschiedlicher Religion (acatholicus!).
• Tempore vetito bezieht sich hier mit ziemlicher Sicherheit auf die Advents- oder Fastenzeit, in der normalerweise ohne Dispens keine Eheschließungen erlaubt waren.
• Die Anwesenheit hochrangiger Hofmusiker als Zeugen passt zu beiden Familien (Dülken-Instrumentenbauer, Lebrun-Musiker).
Als dertienjarige jongen is Louis Dülcken met zijn vader in Antwerpen aangekomen en betrokken geraakt in een conflict van zijn grootvader Johannes Daniel en zijn vader Johannes Lodewijk met dominee Diepelius van de Olijfbergkerk. Louis is misschien teleurgesteld in de kerk, maar maakt geen compromissen: a-catholicus
Brief 16 meij 1774 Johannes Lodewijk Dulcken
KINDEREN uit huwelijk 27 December 1799 Jan Lodewijk (Louis)Dülken x Sophia Lebrun
1800 - Theobald Ludovicus, zoon van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1801 - Philippus Henricus, zoon van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1803 - Louise, dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
Female piano prodigies:(with their ages at the time of their first public performance)
Louise Dulcken, married to Bohrer (1803–1857), aged 11
Leopoldine Blahetka (1809–1885), aged 8
Fanny Sallamon (1809–after 1839), aged 10
Antonie Oster (1811–1828), aged 10
Louise David, married to Dulcken (1811–1850), aged 10
Marie Moke, married to Pleyel (1811–1875), aged 8
Delphine Schauroth (1813–1887, aged 9
Josephine Seipelt (1816–1841), aged 9
Clara Wieck, married to Schumann (1819–1896), aged 10
Freia Hoffmann, Instrument und Körper, Frankfurt am Main, Leipzig 1991, chapter ‘Wunderkinder’, pp. 309–335; Ingrid Fuchs, ‘,Bewundrungswerthes Kind! deß Fertigkeit man preißt …’
Louise Dulcken kreeg samen met haar zus Fanny pianoles van hun moeder. Hun eerste openbare optreden vond plaats in 1814 in München. 20 jul 1824 trouwde ze met cellist Max Bohrer (1785-1867). Haar zus Fanny trouwde 20 jul 1824 met zijn broer Anton. In 1826 werd hun zoon Carl Theodor geboren. In 1827 verhuisden beide echtparen naar Parijs, waar ze samen concerten gaven. In augustus 1828 schreef de Münchener Allgemeine Musik-Zeitung over een concert in Parijs: "Mad. Max. Bohrer, die nog niet in Parijs te horen was geweest, speelde een trio van Beethoven en variaties op haar eigen compositie op het lied: der Schweizerbub” (Münchener aMZ 1828, Sp. 720). Tijdens de gezamenlijke concerten, waarop werken van Beethoven, Mozart en Haydn werden gespeeld, bracht Louise Bohrer ook solostukken ten gehore, bijvoorbeeld werken van Henri Herz. Door de julirevolutie in 1830 verdreven, verlieten de Bohrers Parijs en verhuisden eerst naar Londen en daarna naar Stuttgart. Louise Bohrer was vanaf ongeveer 1831 hofpianiste en lerares van de prinsessen in Stuttgart.
Prinzessin Sophie Friederike Mathilde von Württemberg & Prinzessin Marie Friederike Charlotte von Württemberg
Sophie Friederike Mathilde prinses van Württemberg (* 17 juni 1818 in Stuttgart; † 3 juni 1877 in Huis ten Bosch) was als eerste echtgenote van de Nederlandse koning Willem III van 1849 tot 1877 koningin der Nederlanden.
Prinses Sophie Friederike Mathilde van Württemberg (1818–1877) was de eerste vrouw van koning Willem III van Nederland en koningin-gemalin van Nederland en groothertogin-gemalin van Luxemburg van 1849 tot aan haar dood in 1877.
Ze werd op 17 juni 1818 in Stuttgart geboren als dochter van koning Willem I van Württemberg en groothertogin Catharina Pavlovna van Rusland. Hierdoor was ze een volle nicht van haar toekomstige echtgenoot, koning Willem III, aangezien haar moeder de zus was van zijn moeder, Anna Pavlovna van Rusland.
Sophie trouwde op 18 juni 1839 met Willem, toen nog prins van Oranje. Het huwelijk was moeilijk, gekenmerkt door persoonlijkheidsconflicten en meningsverschillen, maar ze stond algemeen bekend als een intellectueel, een verzamelaar en een toegewijde moeder. Ze was ook een prominente figuur in de Nederlandse samenleving, bekend om haar sterke wil en haar inzet voor verschillende maatschappelijke doelen.
Sophie Friederike Mathilde Princess of Württemberg (born 17 June 1818 in Stuttgart; died 3 June 1877 in Huis ten Bosch) was Queen of the Netherlands from 1849 to 1877 as the first wife of King William III of the Netherlands.
Prinzessin Sophie Friederike Mathilde von Württemberg (1818–1877) was the first wife of King William III of the Netherlands and the Queen consort of the Netherlands and Grand Duchess consort of Luxembourg from 1849 until her death in 1877.
Born in Stuttgart on June 17, 1818, she was the daughter of King William I of Württemberg and Grand Duchess Catherine Pavlovna of Russia. This made her a first cousin to her future husband, King William III, as her mother was the sister of his mother, Anna Pavlovna of Russia.
Sophie married William, then the Prince of Orange, on June 18, 1839. The marriage was challenging, marked by personality clashes and differing views, but she was widely known as an intellectual, a collector, and a devoted mother. She was also a prominent figure in Dutch society, known for her strong will and engagement in various social causes.
Zie de geboorten van Wilhelm Maria Friederich & Sophie Marie Johanne
Samen met haar man en diens broer Anton Bohrer gaf Louise Bohrer in 1833 en 1834 concerten in Stuttgart. In september 1835 werd hun zoon Wilhelm Maria Friedrich geboren, in 1837 hun dochter Sophie Marie Johanne. In 1842/43 ondernam Max Bohrer een concertreis naar Amerika. Of Louise Bohrer haar man vergezelde, is niet te achterhalen.
Louise Dulcken and her sister Fanny received piano lessons from their mother. Their first public performance took place in Munich in 1814. On 20 July 1824, she married cellist Max Bohrer (1785-1867). Her sister Fanny married his brother Anton on 20 July 1824. In 1827, both couples moved to Paris, where they gave concerts together. In August 1828, the Münchener Allgemeine Musik-Zeitung wrote about a concert in Paris: “Mad. Max. Bohrer, who had not yet been heard in Paris, played a trio by Beethoven and variations on her own composition on the song: der Schweizerbub”. (Münchener aMZ 1828, Sp. 720). During the joint concerts, at which works by Beethoven, Mozart and Haydn were played, Louise Bohrer also performed solo pieces, for example works by Henri Herz. Driven out by the July Revolution in 1830, the Bohrers left Paris and moved first to London and then to Stuttgart. From around 1831, Louise Bohrer was court pianist and teacher to the princesses in Stuttgart. See the births of Wilhelm Maria Friederich & Sophie Marie Johanne
Together with her husband and his brother Anton Bohrer, Louise Bohrer gave concerts in Stuttgart in 1833 and 1834. In September 1835, their son Wilhelm Maria Friedrich was born, followed by their daughter Sophie Marie Johanne in 1837. In 1842/43, Max Bohrer undertook a concert tour of America. It is not known whether Louise Bohrer accompanied her husband.
1805 - Franzisca Magdalena , dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
Francisca (Fanny) kreeg, net als haar zus Louise, les van haar moeder. In 1824 trouwde ze met de violist Joseph Anton Bohrer (1783-1863) en verhuisde in 1827 met hem, haar zus en diens man Max naar Parijs. Over haar concertactiviteiten kunnen geen betrouwbare uitspraken worden gedaan. In de “Allgemeine musikalische Zeitung” worden vaak concerten van “Mad. Bohrer” vermeld, maar een eenduidige toewijzing aan Fanny Bohrer is niet mogelijk. Volgens Schilling stond ze “als praktisch pianiste vrijwel op gelijke voet” met haar zus, waardoor kan worden aangenomen dat ze net als haar zus samen met haar man optrad en in een trio of mogelijk ook in een kwartet met Max en Louise Bohrer speelde. Ze is de moeder van Sophie Bohrer.
Like her sister Louise, Francisca (Fanny) was taught by her mother. In 1824, she married the violinist Joseph Anton Bohrer (1783–1863) and moved with him, her sister and her sister's husband Max to Paris in 1827. No reliable statements can be made about her concert activities, although the Allgemeine musikalische Zeitung frequently mentions concerts by “Mad. Bohrer”, although it is not possible to clearly identify these as Fanny Bohrer. According to Schilling, she was “probably quite equal to her sister as a practical pianist,” so it can be assumed that, like her sister, she performed with her husband and played in a trio or possibly also in a quartet with Max and Louise Bohrer. She is the mother of Sophie Bohrer.
1807 - Violanda Dulcken, dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1808 - Juliana Johanna , dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1813 - Alexander, zoon van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1817 - Carolina Charlotte, dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
†
Overlijden en R.K. begraven München (Archive des Erzbistums München und Freising, Seelsorgeeinheiten, Pfarreien und Kirchenstiftungen, CB301, München-Zu Unserer Lieben Frau 1561-1937, Pfarramtsverwaltung, M99334, Sterbefälle Erwachsene 1843-1885, folio 310, Bild 316,
"Seputli Dies Mensis Julii 1863. Fol[io] 310.
sep:
Dülken 25 Sophia Dülken, geb[oren] Le=Brun Hofklaviermachers=
Wittwe, von hier starb _._._. 82 J[ahr] a[lt] am 23[[ten] Juli
morgens 3 Uhr am Carcinom des Mastdarmes (D[octo]r J. Buschen)
in der Promenadestrasse N[umme]r 1/1 P[o]l[izei] Sch: 3114
beerdiget n[ach]mittags 4 Uhr vom _._. Domkapitular Weber".
Opmerking: Mastdarm = endeldarm.
Met dank aan Sándor Krause en Ivo de Bruin
THE DULCKEN FAMILY, INSTRUMENT MAKERS - MUSICIANS
• Johannes Daniël Dulcken (21 april 1706 – Antwerpen 11 april 1757) x Susanna Maria Knopffllin
• Johannes Lodewijk (Louis)Dulcken I (1735 - † tussen 1793 en 1795 München) x Catharina Koning
• Johannes Lodewijk (Louis) Dulcken II (1761 - † München 1836) [brother Johannes Dulcken ( 26 December 1768 - †?)]
Louis Dulcken x Sophie Le Brün
Brün, (Sophie Le), the daughter of the famous Bavarian court musician Ludwig August Le Brün, and the great singer Franziska Le Brün, née Danzi, was born in London on 20 July 1781, learnt the basics of music in Munich with Knechtl, the piano with Streicher, and the basso continuo with Schlett, and married the royal Bavarian mechanical piano maker Johann Ludwig Dülken in Munich on 18 April 1799. She is a true artist on the piano in every respect, and plays this instrument with spiritual expression, true feeling and extraordinary skill. When she travelled to Paris, Switzerland and Italy, her excellent playing enchanted every listener, and connoisseurs and artists conceded her the first rank in this art. In addition to this, she sings very well, has a deep insight into the essentials of music, combines her great practical musical knowledge with theoretical knowledge to the same degree, and has a thorough understanding of composition. She has composed several concertos, sonatas and the like for the piano; it is a pity that they have not become generally known through engraving or printing.
On 25 June 1831 Louis Dulcken relinquished his post as royal keyboard instrument maker; he died five years later. In his will Dulcken named as heirs his wife Sophie Lebrun (b London, 20 June 1781–d Munich, 23 July 1863), his sons Theobald and Heinrich, his married daughters Louise and Franziska Bohrer, and his then unmarried daughters Violande, Johanna, and Caroline Dulcken. Theobald as business manager and Heinrich as builder apparently completed their father’s commitments after his death but soon closed the shop. Both sons eventually moved to London where Theobald became a wool merchant and Heinrich an organist. Louise and Franziska had married the brothers Max and Anton Bohrer; Louise became court pianist in Stuttgart. Violande became a concert singer in Munich. Dulcken's son Theobald became Louis partner about 1816, and the business continued until 1831, when Louis Dulcken retired.
1800 - Theobald Ludovicus, zoon van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia - Théobald Dulcken - Married in 1828, Munich, Bavière, Allemagne, to Louise Marie David 1811-1850
1801 - Philippus Henricus, zoon van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia - Heinrich Dulcken, organist - Married to Auguste Burghaagen
1803 - Louise, dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
Female piano prodigies:(with their ages at the time of their first public performance)
Louise Dulcken, married to Bohrer (1803–1857), aged 11
Leopoldine Blahetka (1809–1885), aged 8
Fanny Sallamon (1809–after 1839), aged 10
Antonie Oster (1811–1828), aged 10
Louise David, married to Dulcken (1811–1850), aged 10
Marie Moke, married to Pleyel (1811–1875), aged 8
Delphine Schauroth (1813–1887, aged 9
Josephine Seipelt (1816–1841), aged 9
Clara Wieck, married to Schumann (1819–1896), aged 10
Freia Hoffmann, Instrument und Körper, Frankfurt am Main, Leipzig 1991, chapter ‘Wunderkinder’, pp. 309–335; Ingrid Fuchs, ‘,Bewundrungswerthes Kind! deß Fertigkeit man preißt …’
Louise Dulcken kreeg samen met haar zus Fanny pianoles van hun moeder. Hun eerste openbare optreden vond plaats in 1814 in München. 20 jul 1824 trouwde ze met cellist Max Bohrer (1785-1867). Haar zus Fanny trouwde 20 jul 1824 met zijn broer Anton. In 1826 werd hun zoon Carl Theodor geboren. In 1827 verhuisden beide echtparen naar Parijs, waar ze samen concerten gaven. In augustus 1828 schreef de Münchener Allgemeine Musik-Zeitung over een concert in Parijs: "Mad. Max. Bohrer, die nog niet in Parijs te horen was geweest, speelde een trio van Beethoven en variaties op haar eigen compositie op het lied: der Schweizerbub” (Münchener aMZ 1828, Sp. 720). Tijdens de gezamenlijke concerten, waarop werken van Beethoven, Mozart en Haydn werden gespeeld, bracht Louise Bohrer ook solostukken ten gehore, bijvoorbeeld werken van Henri Herz. Door de julirevolutie in 1830 verdreven, verlieten de Bohrers Parijs en verhuisden eerst naar Londen en daarna naar Stuttgart. Louise Bohrer was vanaf ongeveer 1831 hofpianiste en lerares van de prinsessen in Stuttgart.
Prinzessin Sophie Friederike Mathilde von Württemberg & Prinzessin Marie Friederike Charlotte von Württemberg
Sophie Friederike Mathilde prinses van Württemberg (* 17 juni 1818 in Stuttgart; † 3 juni 1877 in Huis ten Bosch) was als eerste echtgenote van de Nederlandse koning Willem III van 1849 tot 1877 koningin der Nederlanden.
Prinses Sophie Friederike Mathilde van Württemberg (1818–1877) was de eerste vrouw van koning Willem III van Nederland en koningin-gemalin van Nederland en groothertogin-gemalin van Luxemburg van 1849 tot aan haar dood in 1877.
Ze werd op 17 juni 1818 in Stuttgart geboren als dochter van koning Willem I van Württemberg en groothertogin Catharina Pavlovna van Rusland. Hierdoor was ze een volle nicht van haar toekomstige echtgenoot, koning Willem III, aangezien haar moeder de zus was van zijn moeder, Anna Pavlovna van Rusland.
Sophie trouwde op 18 juni 1839 met Willem, toen nog prins van Oranje. Het huwelijk was moeilijk, gekenmerkt door persoonlijkheidsconflicten en meningsverschillen, maar ze stond algemeen bekend als een intellectueel, een verzamelaar en een toegewijde moeder. Ze was ook een prominente figuur in de Nederlandse samenleving, bekend om haar sterke wil en haar inzet voor verschillende maatschappelijke doelen.
Sophie Friederike Mathilde Princess of Württemberg (born 17 June 1818 in Stuttgart; died 3 June 1877 in Huis ten Bosch) was Queen of the Netherlands from 1849 to 1877 as the first wife of King William III of the Netherlands.
Prinzessin Sophie Friederike Mathilde von Württemberg (1818–1877) was the first wife of King William III of the Netherlands and the Queen consort of the Netherlands and Grand Duchess consort of Luxembourg from 1849 until her death in 1877.
Born in Stuttgart on June 17, 1818, she was the daughter of King William I of Württemberg and Grand Duchess Catherine Pavlovna of Russia. This made her a first cousin to her future husband, King William III, as her mother was the sister of his mother, Anna Pavlovna of Russia.
Sophie married William, then the Prince of Orange, on June 18, 1839. The marriage was challenging, marked by personality clashes and differing views, but she was widely known as an intellectual, a collector, and a devoted mother. She was also a prominent figure in Dutch society, known for her strong will and engagement in various social causes.
Zie de geboorten van Wilhelm Maria Friederich & Sophie Marie Johanne
Samen met haar man en diens broer Anton Bohrer gaf Louise Bohrer in 1833 en 1834 concerten in Stuttgart. In september 1835 werd hun zoon Wilhelm Maria Friedrich geboren, in 1837 hun dochter Sophie Marie Johanne. In 1842/43 ondernam Max Bohrer een concertreis naar Amerika. Of Louise Bohrer haar man vergezelde, is niet te achterhalen.
Louise Dulcken and her sister Fanny received piano lessons from their mother. Their first public performance took place in Munich in 1814. On 20 July 1824, she married cellist Max Bohrer (1785-1867). Her sister Fanny married his brother Anton on 20 July 1824. In 1827, both couples moved to Paris, where they gave concerts together. In August 1828, the Münchener Allgemeine Musik-Zeitung wrote about a concert in Paris: “Mad. Max. Bohrer, who had not yet been heard in Paris, played a trio by Beethoven and variations on her own composition on the song: der Schweizerbub”. (Münchener aMZ 1828, Sp. 720). During the joint concerts, at which works by Beethoven, Mozart and Haydn were played, Louise Bohrer also performed solo pieces, for example works by Henri Herz. Driven out by the July Revolution in 1830, the Bohrers left Paris and moved first to London and then to Stuttgart. From around 1831, Louise Bohrer was court pianist and teacher to the princesses in Stuttgart. See the births of Wilhelm Maria Friederich & Sophie Marie Johanne
Together with her husband and his brother Anton Bohrer, Louise Bohrer gave concerts in Stuttgart in 1833 and 1834. In September 1835, their son Wilhelm Maria Friedrich was born, followed by their daughter Sophie Marie Johanne in 1837. In 1842/43, Max Bohrer undertook a concert tour of America. It is not known whether Louise Bohrer accompanied her husband.
1805 - Franzisca Magdalena , dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
Francisca (Fanny) kreeg, net als haar zus Louise, les van haar moeder. In 1824 trouwde ze met de violist Joseph Anton Bohrer (1783-1863) en verhuisde in 1827 met hem, haar zus en diens man Max naar Parijs. Over haar concertactiviteiten kunnen geen betrouwbare uitspraken worden gedaan. In de “Allgemeine musikalische Zeitung” worden vaak concerten van “Mad. Bohrer” vermeld, maar een eenduidige toewijzing aan Fanny Bohrer is niet mogelijk. Volgens Schilling stond ze “als praktisch pianiste vrijwel op gelijke voet” met haar zus, waardoor kan worden aangenomen dat ze net als haar zus samen met haar man optrad en in een trio of mogelijk ook in een kwartet met Max en Louise Bohrer speelde. Ze is de moeder van Sophie Bohrer.
Like her sister Louise, Francisca (Fanny) was taught by her mother. In 1824, she married the violinist Joseph Anton Bohrer (1783–1863) and moved with him, her sister and her sister's husband Max to Paris in 1827. No reliable statements can be made about her concert activities, although the Allgemeine musikalische Zeitung frequently mentions concerts by “Mad. Bohrer”, although it is not possible to clearly identify these as Fanny Bohrer. According to Schilling, she was “probably quite equal to her sister as a practical pianist,” so it can be assumed that, like her sister, she performed with her husband and played in a trio or possibly also in a quartet with Max and Louise Bohrer. She is the mother of Sophie Bohrer.
1807 - Violanda Dulcken, dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1808 - Juliana Johanna , dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1813 - Alexander, zoon van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
1817 - Carolina Charlotte, dochter van Jan Lodewijk (Louis) en Sophia
Ferdinand Quentin Dulcken (1837–1901)
Sophie (Louise Auguste) Dulcken 6 March 1835 in London, † 15 July 1923 in Dinard (Brittany), pianist
(Sarah) Isabella (Auguste) Dulcken, Dulken, married name Braun