Multimedia Art Productions

🇬🇧 English Translation
🇩🇪 Deutsche Übersetzung

Modern Nederlands
De ondergetekenden verklaren bij dezen aan de Zeer Eerwaarde, Hooggeleerde Heren van de Synode die momenteel in Breda vergadert, het volgende over een voorval dat zich drie jaar geleden in Antwerpen heeft afgespeeld met dominee Diepelius:
Wij hadden destijds een klerk in dienst die zich tijdens zijn contractperiode zo slecht gedroeg dat we hem moesten ontslaan. Hierdoor raakten wij met deze klerk in een hooggelopen conflict, en zelfs in een rechtszaak die tot op de dag van vandaag voortduurt. Omdat dominee Depelius uit eigen ervaring goed op de hoogte was van het slechte gedrag van deze klerk, vroegen wij hem om een getuigenverklaring (attestatie).
Wij stelden deze verklaring op, lazen hem aan de dominee voor en gaven hem aan hem mee. Hij heeft het document naar mijn schatting twee à drie dagen bij zich gehouden om er rustig over na te denken of alles wat erin stond wel klopte. Vervolgens heeft hij de verklaring ondertekend en er zelf nog aan toegevoegd dat het bovenstaande niet alleen de waarheid was, maar hij schreef er eigenhandig nóg een aantal zaken onderaan bij.
Nadat dit was gebeurd, hebben wij de inhoud van zijn verklaring toegevoegd aan ons dossier in de rechtszaak. De rechtbank (in Duitsland) bepaalde vervolgens dat deze verklaring onder ede moest worden bevestigd. De zaak werd daarom doorgestuurd naar het stadsbestuur (magistraat) van Antwerpen, zodat zij de eed konden afnemen van zowel dominee Diepelius als van andere getuigen.
De dominee verzette zich hier echter met hand en tand tegen. Hij beweerde dat een predikant niet verplicht was zo'n eed af te leggen en dat men hem op zijn woord ('op zijn ambt') moest geloven. Dit was ondanks het feit dat onze advocaat hem liet weten dat hij de eed wél moest afleggen, aangezien hij de verklaring al had ondertekend.
Toen de dominee merkte dat hij er waarschijnlijk toch toe gedwongen zou worden, trommelde hij een van zijn vrienden op: een zekere J.H. Stijgman uit Elberfeld. Hij praatte hem over de zaak bij en kwam samen met hem naar ons toe om hierover te praten met mij en mijn zwager (die ook mijn zakenpartner is).
Na een flinke discussie zag de dominee in dat hij zich er niet meer uit kon praten. Hij vroeg of hij zijn ondertekende verklaring nog één keer mocht doorlezen. Wij gaven hem het papier in goed vertrouwen over. Maar zodra hij het document in handen kreeg, verscheurde hij het in ons bijzijn in stukken!
Wij waren hier allemaal diep door geschokt. De heer Stijgman wilde snel weggaan, maar ik hield hem tegen en zei: "U heeft gezien wat hier is gebeurd, en u zult hier ook van moeten getuigen."
Zie hier, Zeer Eerwaarde en Hooggeleerde Heren, een treffend voorbeeld van het karakter van onze predikant. Vroeger ging ik altijd trouw bij hem naar de kerk, maar sinds deze goddeloze streek zet ik er geen voet meer binnen. Ik kan zo'n persoon niet eens meer zonder afschuw zien, laat staan horen preken.
Antwerpen, 14 juli 1774
J.H. Kissing Zonen


English Translation
The undersigned hereby declare to the Highly Reverend, Most Learned Gentlemen of the Synod currently meeting in Breda, the following matter regarding an incident that occurred three years ago in Antwerp involving Minister Depelius:
At the time, we employed a clerk whose conduct during his contract period was so poor that we had to dismiss him. This led to a major dispute with this clerk, and even to a lawsuit that is still ongoing to this day. Since Minister Diepelius was well aware of the clerk’s bad behavior through his own experience, we asked him for a written statement (attestation).
We drafted the statement, read it aloud to the minister, and handed it to him. According to my estimate, he kept it for two or three days to carefully consider whether everything written in it was accurate. He then signed it, adding that not only was the above entirely true, but he actually penned several additional points at the bottom himself.
Once this was done, we submitted the contents of his statement to our lawsuit. The court (in Germany) subsequently ordered that this testimony be confirmed under oath. The matter was therefore referred to the local magistrate in Antwerp to administer the oath to both Minister Depelius and other witnesses.
However, the minister resisted this by all possible means. He claimed that a minister was not obligated to take such an oath and that he should be believed on his word ("by virtue of his office"). This was despite our attorney informing him that because he had already signed the statement, he was legally required to take the oath.
When the minister realized he might be forced to do so anyway, he stirred up one of his friends, a certain J.H. Stijgman from Elberfeld. He briefed him on the matter and came to our office with him to discuss it with me and my brother-in-law (who is also my business partner).
After much debate, seeing that he could not wriggle his way out of it, the minister asked to read his signed statement just one more time. In good faith, we handed the document over to him. But as soon as he got it into his hands, he tore it into pieces right in front of us!
We were all deeply shocked by this. Mr. Stijgman tried to leave immediately, but I stopped him and said, "You have witnessed this matter, and you will have to testify to it."
Behold, Highly Reverend and Most Learned Gentlemen, a prime example of our minister's character. In the past, I used to attend church faithfully under his ministry, but since this wicked deed, I do so no longer. I cannot look upon such a person without distress, let alone listen to him preach.
Antwerp, July 14, 1774
J.H. Kissing Sons
Deutsche Übersetzung
Die Unterzeichneten erklären hiermit gegenüber den sehr hochehrwürdigen, hochgelehrten Herren der Synode, die derzeit in Breda tagt, folgenden Sachverhalt bezüglich eines Vorfalls, der sich vor drei Jahren in Antwerpen mit Pfarrer Depelius zugetragen hat:
Wir hatten damals einen Schreiber angestellt, der sich während seiner Vertragslaufzeit so schlecht benahm, dass wir ihn entlassen mussten. Darüber gerieten wir mit diesem Schreiber in einen heftigen Streit und sogar in einen Rechtsstreit, der bis zum heutigen Tage andauert. Da Pfarrer Depelius das schlechte Betragen dieses Schreibers aus eigener Erfahrung wohlbekannt war, baten wir ihn um eine schriftliche Zeugenaussage (Attestation).
Wir setzten dieses Schreiben auf, lasen es dem Pfarrer vor und händigten es ihm aus. Nach meiner Schätzung behielt er es zwei bis drei Tage bei sich, um reiflich zu prüfen, ob ihm alles darin Geschriebene bekannt und korrekt war. Daraufhin unterzeichnete er es und fügte hinzu, dass das Vorstehende nicht nur der Wahrheit entspreche, sondern er setzte eigenhändig noch einige weitere Punkte unten hinzu.
Nachdem dies geschehen war, fügten wir den Inhalt seiner Erklärung unserer Prozessakte hinzu. Das Gericht (in Deutschland) ordnete daraufhin an, dass diese Aussage unter Eid zu bestätigen sei. Die Angelegenheit wurde daher an den Magistrat von Antwerpen gesandt, damit dieser sowohl Pfarrer Diepelius als auch anderen Zeugen den Eid abnehme.
Der Pfarrer widersetzte sich dem jedoch auf alle erdenkliche Weise. Er gab vor, dass kein Predikaner zu einem solchen Eid verpflichtet sei und man ihm auf sein Wort („auf sein Amt“) glauben müsse. Und dies, obwohl unser Prokurator (Anwalt) ihm mitteilen ließ, dass er den Eid ablegen müsse, da er die Erklärung schließlich bereits unterzeichnet hatte.
Als der Pfarrer merkte, dass er wohl dazu gezwungen werden könnte, wiegelte er einen seiner Freunde auf, einen gewissen J.H. Stijgman aus Elberfeld. Er weihte ihn in die Sache ein und kam mit ihm zu uns, um darüber mit mir und meinem Schwager (der auch mein Geschäftspartner ist) zu sprechen.
Nach langen Debatten sah der Pfarrer ein, dass er sich nicht mehr herausreden konnte. Er bat darum, seine unterzeichnete Erklärung noch ein einziges Mal lesen zu dürfen. In gutem Glauben händigten wir sie ihm aus. Doch sobald er sie in die Hände bekam, zerriss er sie in unserer Gegenwart in Stücke!
Darüber gerieten wir alle in größte Bestürzung. Herr Stijgman wollte sogleich fortgehen, doch ich hielt ihn auf und sagte: „Sie haben die Sache gesehen und werden darüber Zeugnis ablegen müssen.“
Seht hier, sehr hochehrwürdige und hochgelehrte Herren, ein Musterbeispiel für den Charakter unseres Pfarrers. Früher bin ich gläubig zu ihm in die Kirche gegangen, aber seit dieser gottlosen Tat gehe ich dort nicht mehr hin. Ich kann eine solche Person nicht ohne tiefen Abscheu ansehen, geschweige denn prädigen hören.
Antwerpen, 14. Juli 1774
J.H. Kissing Söhne
Modern Nederlands
De ondergetekenden verklaren bij dezen aan de Zeer Eerwaarde, Hooggeleerde Heren van de Synode die momenteel in Breda vergadert, het volgende over een voorval dat zich drie jaar geleden in Antwerpen heeft afgespeeld met dominee Diepelius:
Wij hadden destijds een klerk in dienst die zich tijdens zijn contractperiode zo slecht gedroeg dat we hem moesten ontslaan. Hierdoor raakten wij met deze klerk in een hooggelopen conflict, en zelfs in een rechtszaak die tot op de dag van vandaag voortduurt. Omdat dominee Depelius uit eigen ervaring goed op de hoogte was van het slechte gedrag van deze klerk, vroegen wij hem om een getuigenverklaring (attestatie).
Wij stelden deze verklaring op, lazen hem aan de dominee voor en gaven hem aan hem mee. Hij heeft het document naar mijn schatting twee à drie dagen bij zich gehouden om er rustig over na te denken of alles wat erin stond wel klopte. Vervolgens heeft hij de verklaring ondertekend en er zelf nog aan toegevoegd dat het bovenstaande niet alleen de waarheid was, maar hij schreef er eigenhandig nóg een aantal zaken onderaan bij.
Nadat dit was gebeurd, hebben wij de inhoud van zijn verklaring toegevoegd aan ons dossier in de rechtszaak. De rechtbank (in Duitsland) bepaalde vervolgens dat deze verklaring onder ede moest worden bevestigd. De zaak werd daarom doorgestuurd naar het stadsbestuur (magistraat) van Antwerpen, zodat zij de eed konden afnemen van zowel dominee Diepelius als van andere getuigen.
De dominee verzette zich hier echter met hand en tand tegen. Hij beweerde dat een predikant niet verplicht was zo'n eed af te leggen en dat men hem op zijn woord ('op zijn ambt') moest geloven. Dit was ondanks het feit dat onze advocaat hem liet weten dat hij de eed wél moest afleggen, aangezien hij de verklaring al had ondertekend.
Toen de dominee merkte dat hij er waarschijnlijk toch toe gedwongen zou worden, trommelde hij een van zijn vrienden op: een zekere J.H. Stijgman uit Elberfeld. Hij praatte hem over de zaak bij en kwam samen met hem naar ons toe om hierover te praten met mij en mijn zwager (die ook mijn zakenpartner is).
Na een flinke discussie zag de dominee in dat hij zich er niet meer uit kon praten. Hij vroeg of hij zijn ondertekende verklaring nog één keer mocht doorlezen. Wij gaven hem het papier in goed vertrouwen over. Maar zodra hij het document in handen kreeg, verscheurde hij het in ons bijzijn in stukken!
Wij waren hier allemaal diep door geschokt. De heer Stijgman wilde snel weggaan, maar ik hield hem tegen en zei: "U heeft gezien wat hier is gebeurd, en u zult hier ook van moeten getuigen."
Zie hier, Zeer Eerwaarde en Hooggeleerde Heren, een treffend voorbeeld van het karakter van onze predikant. Vroeger ging ik altijd trouw bij hem naar de kerk, maar sinds deze goddeloze streek zet ik er geen voet meer binnen. Ik kan zo'n persoon niet eens meer zonder afschuw zien, laat staan horen preken.
Antwerpen, 14 juli 1774
J.H. Kissing Zonen


English Translation
The undersigned hereby declare to the Highly Reverend, Most Learned Gentlemen of the Synod currently meeting in Breda, the following matter regarding an incident that occurred three years ago in Antwerp involving Minister Depelius:
At the time, we employed a clerk whose conduct during his contract period was so poor that we had to dismiss him. This led to a major dispute with this clerk, and even to a lawsuit that is still ongoing to this day. Since Minister Diepelius was well aware of the clerk’s bad behavior through his own experience, we asked him for a written statement (attestation).
We drafted the statement, read it aloud to the minister, and handed it to him. According to my estimate, he kept it for two or three days to carefully consider whether everything written in it was accurate. He then signed it, adding that not only was the above entirely true, but he actually penned several additional points at the bottom himself.
Once this was done, we submitted the contents of his statement to our lawsuit. The court (in Germany) subsequently ordered that this testimony be confirmed under oath. The matter was therefore referred to the local magistrate in Antwerp to administer the oath to both Minister Depelius and other witnesses.
However, the minister resisted this by all possible means. He claimed that a minister was not obligated to take such an oath and that he should be believed on his word ("by virtue of his office"). This was despite our attorney informing him that because he had already signed the statement, he was legally required to take the oath.
When the minister realized he might be forced to do so anyway, he stirred up one of his friends, a certain J.H. Stijgman from Elberfeld. He briefed him on the matter and came to our office with him to discuss it with me and my brother-in-law (who is also my business partner).
After much debate, seeing that he could not wriggle his way out of it, the minister asked to read his signed statement just one more time. In good faith, we handed the document over to him. But as soon as he got it into his hands, he tore it into pieces right in front of us!
We were all deeply shocked by this. Mr. Stijgman tried to leave immediately, but I stopped him and said, "You have witnessed this matter, and you will have to testify to it."
Behold, Highly Reverend and Most Learned Gentlemen, a prime example of our minister's character. In the past, I used to attend church faithfully under his ministry, but since this wicked deed, I do so no longer. I cannot look upon such a person without distress, let alone listen to him preach.
Antwerp, July 14, 1774
J.H. Kissing Sons
Deutsche Übersetzung
Die Unterzeichneten erklären hiermit gegenüber den sehr hochehrwürdigen, hochgelehrten Herren der Synode, die derzeit in Breda tagt, folgenden Sachverhalt bezüglich eines Vorfalls, der sich vor drei Jahren in Antwerpen mit Pfarrer Depelius zugetragen hat:
Wir hatten damals einen Schreiber angestellt, der sich während seiner Vertragslaufzeit so schlecht benahm, dass wir ihn entlassen mussten. Darüber gerieten wir mit diesem Schreiber in einen heftigen Streit und sogar in einen Rechtsstreit, der bis zum heutigen Tage andauert. Da Pfarrer Depelius das schlechte Betragen dieses Schreibers aus eigener Erfahrung wohlbekannt war, baten wir ihn um eine schriftliche Zeugenaussage (Attestation).
Wir setzten dieses Schreiben auf, lasen es dem Pfarrer vor und händigten es ihm aus. Nach meiner Schätzung behielt er es zwei bis drei Tage bei sich, um reiflich zu prüfen, ob ihm alles darin Geschriebene bekannt und korrekt war. Daraufhin unterzeichnete er es und fügte hinzu, dass das Vorstehende nicht nur der Wahrheit entspreche, sondern er setzte eigenhändig noch einige weitere Punkte unten hinzu.
Nachdem dies geschehen war, fügten wir den Inhalt seiner Erklärung unserer Prozessakte hinzu. Das Gericht (in Deutschland) ordnete daraufhin an, dass diese Aussage unter Eid zu bestätigen sei. Die Angelegenheit wurde daher an den Magistrat von Antwerpen gesandt, damit dieser sowohl Pfarrer Diepelius als auch anderen Zeugen den Eid abnehme.
Der Pfarrer widersetzte sich dem jedoch auf alle erdenkliche Weise. Er gab vor, dass kein Predikaner zu einem solchen Eid verpflichtet sei und man ihm auf sein Wort („auf sein Amt“) glauben müsse. Und dies, obwohl unser Prokurator (Anwalt) ihm mitteilen ließ, dass er den Eid ablegen müsse, da er die Erklärung schließlich bereits unterzeichnet hatte.
Als der Pfarrer merkte, dass er wohl dazu gezwungen werden könnte, wiegelte er einen seiner Freunde auf, einen gewissen J.H. Stijgman aus Elberfeld. Er weihte ihn in die Sache ein und kam mit ihm zu uns, um darüber mit mir und meinem Schwager (der auch mein Geschäftspartner ist) zu sprechen.
Nach langen Debatten sah der Pfarrer ein, dass er sich nicht mehr herausreden konnte. Er bat darum, seine unterzeichnete Erklärung noch ein einziges Mal lesen zu dürfen. In gutem Glauben händigten wir sie ihm aus. Doch sobald er sie in die Hände bekam, zerriss er sie in unserer Gegenwart in Stücke!
Darüber gerieten wir alle in größte Bestürzung. Herr Stijgman wollte sogleich fortgehen, doch ich hielt ihn auf und sagte: „Sie haben die Sache gesehen und werden darüber Zeugnis ablegen müssen.“
Seht hier, sehr hochehrwürdige und hochgelehrte Herren, ein Musterbeispiel für den Charakter unseres Pfarrers. Früher bin ich gläubig zu ihm in die Kirche gegangen, aber seit dieser gottlosen Tat gehe ich dort nicht mehr hin. Ich kann eine solche Person nicht ohne tiefen Abscheu ansehen, geschweige denn prädigen hören.
Antwerpen, 14. Juli 1774
J.H. Kissing Söhne

De rijke kooplui Lürmann en Kissing in Gent

De in Gent vermelde firma Kissing Söhne werd bijvoorbeeld nadrukkelijk voorgesteld als afkomstig uit Antwerpen.

Enkele kooplieden uit Iserlohn of onmiddellijke omgeving brachten het in het huidige België voor 1771 tot een aanzienlijke rijkdom. Een in 1771. opgesteld overzicht van de belangrijkste groothandelaren in de Oostenrijkse Nederlanden vermeldt onder Gent de namen "Kessingh" en “Melchior Lürmann & Co.". De eerste vermelding slaat op Johann Hermann Kissing & Co., die tussen 1768 en 1801 bij de gebroeders Bethmann uit Frankfurt met zetel in Iserlohn of Antwerpen genoteerd stond. Kissing, aldus werd in 1771 uit Gent gemeld, hield aldaar "un magazin fixe de toute sorte des marchandises et denrées, qu'il tire directement notamment des foires de Leypsic, Francfort et autres d'Almagne". Tot de door hem verhandelde waren werden katoendoeken, mousseline, kousen, "jolités et autres denrées et manufactures" gerekend. Ze werden onder andere naar Brugge, Ieper, Kortrijk, Brabant en Henegouwen verzonden. De omzet van Kissings zaak werd op 150 tot 160.000 fl. geschat.
Het profiel van de firma van (Johann) Melchior Lürmann was grondig verschillend hiervan. Ze kocht haar goederen niet alleen op de jaarbeurzen in, maar bevoorraadde zich ook in Sheffield, London en in andere Engelse steden. Naast bedrukte of beschilderde mousselinen dreef Lürmann handel in vele diverse goederen, "quoiqu'il est impossible d'individuer et calculer les qualités et quantités de chaque espèce"
De omvangrijke verzendingen gebeurden uit Gent naar diverse bestemmingen in Brabant, Henegouwen en Vlaanderen. De jaarlijkse omzet beliep ten minste 200.000 fl.

Johann Heinrich Kissing
Personendaten:
männlich (1700 – 1776)

• Beruf:
  Kaufmann
• Religion:
  evangelisch
• Geburt:
  1700
• Begräbnis:
  Sa., 6. Juli 1776, Iserlohn

• Vater:
  Johann Melchior Kissing∞ 07.12.1684 Iserlohn
•   Margaretha Lecke
• † vor 1724
    (∞ 1684 – vor 1724)
• Mutter:
  Margaretha Lecke* ca. 1659
• ∞ 07.12.1684 Iserlohn
•   Johann Melchior Kissing
• † 1724
    (ca. 1659 – 1724)

• Heirat:
  Di., 24. August 1723, Iserlohn