Multimedia Art Productions

• Auteurs en Functionarissen:
• Hermannus Richter: Scholæ Sigenensis Con-rector (Conrector van de Latijnse school te Siegen).
• 
  
• Andreas Fuchs: Berlenb. Phil. Stud. (Student in de filosofie uit Berleburg).
• 
  
• Johannes Eberhardus Rauv: Sigenensis (Voormalig leerling van de bruidegom).

Denn diß zu Ehrn gemaakt/ wie Gloriß vnd jhr Mann
Daß sie die Sache auch/ gleich wie sie greiffen an!
Der HErre jhnen woll nach jhrem selbst begehren
Gesundheit/ Fried vnd Guth/ Ehr vnd vollauff bescheeren:
Lebt wohl/ Herr Bräutigamb vnd Braut/ geehrtes Paar/
Lebt Friedlich vnd in Glück/ Lebt lange lange Jahr!
Der Höheste wolle euch ernehren vnd euch Krönen
Mit Heyl ersprießlichkeit/ mit Töchtern vnd mit Söhnen/
Er woll euch Lebens satt. Auffnehmen in die Ruh:
O grosser Gott erhör/ sprich du das Amen zu!
                   

Auß befindung höchster Schuldigkeit                       
dem Edlen Paar zu Ehren auff-                                 
gesetzt von
                          ANDREAS FUCHS,                          
Berlenb. Phil. Stud.




Vnter der Person des
Bräutigams

  1.                                    
Ich entsage                                   
Aller Klage                          
Meiner langen Einsamkeit                                
Der mein Leben                                  
War ergeben                        
Weil ich nun mehr bin bereit                                                                                         
Meine Sorge zu versüssen               
Durch viel tausent tausent Küssent                        
Die O allerliebstes Kind                             
Mein Erquickung sind:                                         

2.                                 
Such ich Blumen                                   
Auß Idumen                         
Oder ander Garten Zier                                 
Wil ich schauen                                  
Schöner Augen                     
Pracht vnd Prangen? das ist hier/                       
Deiner frischen wangen Leben                    
Kan mir weit ein mehres geben/                      
Als was sonsten Wald vnd Feld                             
Schönes in sich helt.                                         

3.                                   
Der mag ziehen                                   
Sich bemühen                        
Vmb sein grosses Eygenthumb:                                   
Jener strebe                                   
Wie er Lebe                       
Nur in ansehn / Ehr vnd Ruhm/                        
Dieser such auff alle mittel                      
Hohen Nahmen/ grossen Tittel/                        
Mein preiß/ reichthumb/ Ehr vnd ruh                                 
Liebste das bistu.   
                                                                                      
4.
Meinen Augen                                 
Kan nichts taugen                       
Als mir deine Gabe wehrt                                 
Komm O Schone                                  
Meine Krone                       
Die mein Herze nur begehrt                         
Deine Zucht vnd keusche Sitten                       
Haben mich nun mehr erstritten/                          
Darumb geb ich Herz vnd Sinn                                  
Dir zu eygen hin.                                         

5.                                  
Du im gleichen                                 
Wirst nicht weichen                        
Deine keusche Liebes = Zucht                                  
Wird stand halten                                  
Nicht verkalten                        
Wie sonst falsche Liebe thut/                       
Ich weiß daß du keine Raben                      
In deim Herzen hast begraben/                         
Tugend lieben/ Tugend = Zier                                 
Dein Herz das geht für.                                         

6.                                   
Wol gefüget                                   
Mir genüget/                              
Gott seh vns genädig an
Deinr Güte                                  
Vns behüte                      
Daß kein Neid vns schaden kan/                         
Schick herunter deinen Seegen                           
Daß wir spüren allerwegen                              
Deine milden Vatter-hand                                   
Sey nicht abgewand
                          

Seinem gewesenen Trew-fleissigen Herrn                              
Rectoren vnd Pædagogearchen / itzi-                              
gen Wohlverordneten Inspectoren                              
zu Berlenburg / vnd seiner Hertz- ge-                               l
iebten Braut zu Ehren / fasset dieses                               e
ylends
                                   
Johannes Eberhardus Rauv                                            
Sigenensis.

Nederlandse Vertaling van de 17e-eeuwse Berlenburgse Huwelijksgedichten (Anno 1664)

1. Titelpagina en Contextuele Inleiding
Dit geschrift behelst een plechtig Eredicht (Ehren-Gedicht), gecomponeerd ter viering van het heuglijke huwelijksfeest van de Eerwaardige en Hoog- en Welgeleerde heer Eberhardi Dulckens, welverordend Inspecteur en Pastor Primarius in het graafschap Berlenburg, thans Bruidegom; alsmede van de Eer- en Deugdbereidwillige jongkvrouw Maria Leehrin, de eheleibelijke dochter van de Eerbare en Achtbare heer Andreas Leehr, Gerichts-Schöffens (Gerecht-Schepen) en Raadsverwant te Berlenburg, zijnde de Eer-Bruid. Het plechtige huwelijksfeest geschiedde te Berlenburg, Anno 1664. Gedrukt te Marburg bij Salomon Schadewitz, boekdrukker aan de loffelijke Universiteit aldaar.
--------------------------------------------------------------------------------
2. Eredicht door Hermannus Richter (Conrector te Siegen)
1. Lievende harten in eeuwige tijden, Dewelke elkander in minne verbonden zijn, Het bitter scheiden nimmermeer verdragen, Nimmermeer verdragen zonder eeuwige pijn: Zij moeten elkander lieftallig omarmen, En minnelijk schertsen, Bij hen zij enkel het "ja", en nimmer het "nee".
2. Kostelijke parels gaan nimmer verloren, Edele stenen zoekt men wijd en zijd; Lieflijke rozen en bloemen verkoren, Doornige struiken die wekken de nijd. De schone koralen Te allen tijde behagen, Geen sterveling die deze schoonheid benijdt.
3. Kostelijke parels worden gevonden, Wanneer men de Vesting der Parellen beklimt; Men vindt aldaar steeds huns gelijken, Alwaar zo kostelijke kleinodiën bereid liggen. Alzo is geschied, De Burcht is aanschouwd, Door dit paar minnenden in vriendelijkheid.
4. Deze twee geliefden hebben zulks betracht, Zij hebben de waarde der minne geweten; De een heeft de ander in hoogachting geacht, Is dat niet een bron van verkwikkende lust? Want schoonheid bij deugd, En hoofse jeugd, Hebben te allen tijde brandende minne gewrocht.
5. Leeft in vreugde, gij lievende harten! Mint en leeft vele vrolijke jaren; Treurige nachten mogen u nimmer smarten, Nimmer vervaar u enig gevaar. Thans lustig in het leven, Alle droefenis beneven, Maakt ulieden vrolijk, gij lievend paar.
Hermannus Richter, Scholae Sigenensis Conrector
--------------------------------------------------------------------------------
3. Eredicht door Andreas Fuchs (Student Filosofie te Berlenburg)
Omdat dit ter ere van dezen doorluchten man is gesticht, Opdat zij hun verbintenis met zegen mogen aanvangen! De HEERE wille hen naar hun eigen begeerten, Gezondheid, vrede en goed, eer en overvloed bescheren. Leeft wel, heer Bruidegom en Bruid, geëerd paar, Leeft vredig en in geluk, leeft lange, lange jaren! De Allerhoogste wille u voeden en u kronen, Met heilzame vruchtbaarheid, met dochters en met zonen. Hij wille u het leven zat maken en u opnemen in de rust: O grote God, verhoor! Spreek Gij daar het Amen toe!
Andreas Fuchs, Berlenb. Phil. Stud.
In de persoon van de Bruidegom
1. Ik ontzeg mij Allerlei klacht Over mijn lange eenzaamheid, Waaraan mijn leven Voorheen was overgegeven. Wijl ik thans bereid ben Mijn zorgen te verzoeten Door vele duizendmaal duizend kussen, Die, allerliefste kind, Mij tot lafenis zijn.
2. Zoek ik bloemen Uit Idumea, Of ander sieraad uit den hof? Wil ik schouwen In schonere ogen, Pracht en praal? Dat is hier! De gloed op uwe frisse wangen Kan mij veel meer geven Dan wat anderszins woud en veld Aan heerlijkheid in zich herbergt.
3. Een ander moge trekken En zich vermoeien Om groot eigendom; De een moge streven Hoe hij leve In enkel aanzien, eer en roem; Deze zoeke met alle middelen Hoge namen en grote titels; Doch mijn prijs, rijkdom, eer en rust, Liefste, dat zijt Gij.
4. Aan mijn ogen Kan niets behagen, Dan wat mij door uwe gave werd gewaard. Kom, o Schone, Mijn kroon, Die mijn hart alleen begeert. Uwe tucht en kuis zeden Hebben mij thans overwonnen; Daarom geef ik hart en zin Aan U tot een eigen bezit.
5. Gij zult insgelijks Nimmer wijken; Uwe kuise minnetucht Zal standhouden En niet verkoelen, Zoals de valse minne doet. Ik weet dat Gij geen raven In uw hart hebt begraven; Deugd beminnen, deugd als sieraad, Dat gaat uw hart voor.
6. Welgevoegd, Het is mij genoeg; God zie ons genadig aan! Uwe goedheid Ons behoede, Dat geen nijd ons deren kan. Zend uwen zegen neder, Dat wij te allen tijde bespeuren Uwe milde Vaderhand; Wend U nimmer van ons af.
Andreas Fuchs, Berlenb. Phil. Stud.
--------------------------------------------------------------------------------
4. Eredicht door Johannes Eberhardus Rauv (Siegen)
Een waar spreekwoord is het: de minne kan overwinnen, Zeer krachtig alle dingen; waar zal men iets vinden In dit wereldgebouw, voor zover de mensheid kond, Dat niet door de pijl der minne wordt geraakt en gewond? Zij minnen allen: zij die kroon en scepter dragen, Zij minnen allen: die koninklijk regeren, En zij die met dapperheid, met deugd en verstand, In vredes- en oorlogstijd volk en land beschermen. Het Venus-kind dwingt door de kracht van zijn pijl en boog, De wijzen der wereld, zelfs hen die aan Pallas' borst zijn gevoed.
Johannes Eberhardus Rauv, Sigenensis