Multimedia Art Productions

With thanks to Dr Sybe Wartena Bayerisches National Museum- Bayerisches Hauptstaatsarchiv München

A timeline of the instrument maker Jan Louis Dulcken, who fought a constant battle for financial recognition at the court in Munich over a period of ten years. (1780/1781 - 1791)
Here is a chronological overview of the key milestones in Jan Louis Dulcken’s career:

I. The transitional period and appointment (1780–1781)
Before June 1781: The replacement of Mühlmayr. Dulcken takes over the duties of Philipp Mühlmayr, who had gone on leave to France but had still not returned after 14 months. Dulcken carries out all the work and ‘voluntarily’ accepts half the salary (300 guilders of the original 600).
15 June 1781: The official appointment. Following Mühlmayr’s departure, Dulcken is officially appointed as ‘Mechanicus und Hofklaviermacher’.

Immediate financial difficulties. Despite his appointment, he is granted only a portion of his former salary (sources cite 200 or 300 guilders). He complains about the high cost of living. Moreover, he is unable to collect his official letter of appointment because he cannot pay the mandatory fee of 75 guilders, partly because his predecessor has taken all the tools with him.
II. Administrative obstacles (1782)
22 April 1782: Request deferred. A request from Dulcken to the Elector for ‘mercy’ (presumably financial relief) is set aside by Karl Theodor for the time being.
8 July 1782: A small victory. Dulcken, who now also calls himself ‘Gräffl: Iero Klaviermacher’, requests a waiver of the administrative fees for his decree. The Elector grants this request for a sum of 3 guilders and 10 kreuzers.
III. The battle for the 600 guilders (1788)
Spring 1788: The economic plea. Dulcken makes an extensive case for a salary increase to 600 guilders. He argues that, through his instrument-making, he prevents money from flowing out of the country and even ensures an inflow of capital. He maintains that an artist must be free from “worries about daily bread” in order to be able to innovate.
3 May 1788: Rejection. Elector Karl Theodor decides that Dulcken must be content with his current income of 300 guilders a year.
24 May 1788: Final decision. In response to a repeated request to receive the full ‘military’ salary of his predecessor, the Elector is unyielding: Dulcken must resign himself ‘once and for all’ to his current income.
IV. Recognition and settlement (1790 – 1791)
1 July 1790: The pay rise. After years of requests, Dulcken finally receives a rise of 100 guilders on top of his existing salary of 300 guilders.
12 July 1790: Administrative ratification. The Court of Audit is instructed to pay out the new total sum of 400 guilders per year, with retroactive effect from the start of the month.
24 February 1791: Final financial settlement. A decision by the Court Council settles the payment of an outstanding sum of 150 guilders, including legal costs, thereby appearing to close the financial files from this period.
Key point of the timeline: Dulcken’s career at court is characterised by a gradual increase from 200/300 guilders in 1781 to eventually 400 guilders in 1790, whilst he continued to strive for the 600 guilders that his predecessor had once received.



Tijdlijn van de ambitieuze instrumentenmaker Jan Louis Dulcken, die gedurende tien jaar een constante strijd voerde voor financiële erkenning aan het hof in München.
Hier is de logische tijdlijn van de belangrijkste punten in Jan Louis Dulcken’s carrière:

I. De overgangsperiode en aanstelling (1780 – 1781)

• Vóór juni 1781: De vervanging van Mühlmayr. Dulcken neemt de taken over van Philipp Mühlmayr, die met verlof naar Frankrijk was gegaan maar na 14 maanden nog steeds niet is teruggekeerd. Dulcken voert al het werk uit en accepteert "vrijwillig" de helft van het salaris (300 gulden van de oorspronkelijke 600).
• 15 juni 1781: De officiële aanstelling. Na het vertrek van Mühlmayr wordt Dulcken officieel aangesteld als "Mechanicus und Hofklaviermacher".
• Directe financiële problemen. Ondanks zijn aanstelling krijgt hij slechts een deel van het oude salaris toegekend (bronnen noemen 200 of 300 gulden). Hij klaagt over de hoge kosten van levensonderhoud. Bovendien kan hij zijn officiële aanstellingsbesluit niet ophalen omdat hij de verplichte leges van 75 gulden niet kan betalen, mede omdat zijn voorganger al het gereedschap heeft meegenomen.

• 22 april 1782: Verzoek aangehouden. Een verzoek van Dulcken aan de Keurvorst om "genade" (waarschijnlijk financiële verlichting) wordt door Karl Theodor vooralsnog ter zijde gelegd.
• 8 juli 1782: Een kleine overwinning. Dulcken, die zich nu ook "Gräffl: Iero Klaviermacher" noemt, verzoekt om kwijtschelding van administratieve kosten voor zijn decreet. De Keurvorst willigt dit verzoek in voor een bedrag van 3 gulden en 10 kruiser.

• Voorjaar 1788: Het economische pleidooi. Dulcken voert een uitgebreid betoog voor een salarisverhoging naar 600 gulden. Hij beargumenteert dat hij door zijn instrumentenbouw voorkomt dat geld het land uitstroomt en zelfs voor een instroom van kapitaal zorgt. Hij stelt dat een kunstenaar vrij moet zijn van "zorgen over het dagelijks brood" om te kunnen innoveren.
• 3 mei 1788: Afwijzing. Keurvorst Karl Theodor beslist dat Dulcken genoegen moet nemen met zijn toenmalige inkomen van 300 gulden per jaar.
• 24 mei 1788: Definitief besluit. Op een herhaald verzoek om de volledige "militaire" bezoldiging van zijn voorganger te ontvangen, reageert de Keurvorst onverbiddelijk: Dulcken moet zich "eens en voor altijd" schikken in zijn huidige inkomen.

• 1 juli 1790: De salarisverhoging. Na jaren van verzoeken krijgt Dulcken eindelijk een verhoging van 100 gulden bovenop zijn bestaande salaris van 300 gulden.
• 12 juli 1790: Administratieve bekrachtiging. De rekenkamer krijgt de opdracht om het nieuwe totaalbedrag van 400 gulden per jaar uit te keren, met terugwerkende kracht vanaf het begin van de maand.
• 24 februari 1791: Laatste financiële afwikkeling. Een besluit van de Hofraad regelt de betaling van een openstaand bedrag van 150 gulden, inclusief juridische kosten, waarmee de financiële dossiers uit deze periode lijken te worden gesloten.